Nasz Patron

Św. Kazimierz Królewicz

Kazimierz, królewicz urodził się w Krakowie dnia 3 października 1458 roku. Był synem króla Kazimierza IV Jagiellończyka. Matka, Elżbieta Habsburska, wiele czasu poświęcała wychowaniu dzieci, dbając o ich naukę, wyrobienie wrażliwości na dobro i piękno. Przez wiele lat wychowawcą młodych był ks. J. Długosz, kanonik krakowski i wybitny historyk Polski. Bardzo cenił Kazimierza, a gdy królewiczowi zaproponowano tron węgierski był zdania, że należy go zatrzymać dla Polski. O św. Kazimierzu Jan Długosz napisał: "Był młodzieńcem szlachetnym, rzadkich zdolności i godnego pamięci rozumu".

Królewicz Kazimierz miał wrodzone poczucie sprawiedliwości i umiłowania prawdy. Wiele czasu poświęcał modlitwie, a wcześnie rano szedł do kościoła adorować Najświętszy Sakrament. Widywano go klęczącego przed zamkniętymi drzwiami świątyni. Szczególnie umiłowaną przez Kazimierza była cnota czystości. Otaczał opieką ubogich i chorych.

Król Kazimierz Jagiellończyk przeznaczył św. Kazimierza na tron węgierski. Kiedy w 1471 r na Węgrzech wybuchł bunt przeciwko królowi Maciejowi Korwinowi, zaproszono na tron św. Kazimierza Jagiellończyka. Król chętnie zgodził się, by jego syn panował na Węgrzech. Na czele 12000 żołnierzy wyruszył św. Kazimierz, by poprzeć zbuntowanych i niezadowolonych magnatów. Ci jednak w większości nie przystąpili do akcji. Kazimierz wprawdzie dotarł do Budapesztu, ale był zmuszony wrócić z niczym do Polski. Pierwszy ten zawód dał świętemu młodzieniaszkowi wiele do myślenia, jak złudne są miraże ziemskie. Kazimierz był prawą ręką swojego ojca. Kiedy Kazimierz Jagiellończyk udał się na Litwę, przez dwa lata św. Kazimierz sprawował bezpośrednio rządy, administrację i namiestnictwo w Królestwie Polskim.

W roku 1483 wezwał ojciec syna do Wilna. Już wtedy jednak królewicza męczyła gruźlica. Niestety gasł z dnia na dzień. W zupełnej przytomności, otoczony modlącym się duchowieństwem, zmarł dnia 4 marca 1484 roku na zamku w Grodnie. Ciało królewicza pochowano w katedrze wileńskiej.

W 1518 roku król Zygmunt I Stary (rodzony brat) rozpoczął starania o kanonizację Kazimierza, uwieńczone bullą papieża Leona X z 1521 roku. Dokument ten nigdy nie dotarł do Polski i dopiero uroczystości kanonizacyjne odbyły się w Wilnie za papieża Klemensa VIII, za panowania króla Zygmunta III Wazy.

Gdy po 118 latach otworzono grobowiec św. Kazimierza, znaleziono w nim nienaruszone ciało królewicza. Przy głowie królewicza znaleziono pergamin z wypisanym jego ulubionym hymnem ku czci Najświętszej Maryi Panny: Dnia każdego sław Maryję. Uroczystości kanonizacyjne odbyły się w katedrze wileńskiej w 1604 roku.

Ikonografia najczęściej przedstawia świętego Kazimierza w stroju książęcym z lilią w ręku lub klęczącego w nocy przed drzwiami katedry, by przypomnieć jego gorące nabożeństwo do Najświętszego Sakramentu. Czczony jest jako główny patron Litwy.

W naszym kościele znajduje się obraz przedstawiający sześć scen z życia św. Kazimierza. Ilustrują one następujące wydarzenia z życia św. Patrona:
- narodziny na dworze królewskim
- nauka u kanonika Jana Długosza
- błogosławienie ubogich
- wyprawa na Węgry
- modlitwa u bram Katedry Wawelskiej
- śmierć - "narodziny dla nieba" św. Kazimierza

Święto patrona: 4.03

MODLITWA DO ŚW. KAZIMIERZA

Książę niezłomny, święty Kazimierzu,
Królewski synu i chlubo ojczyzny,
Jesteś jak gwiazda, która zajaśniała
Nad naszą ziemią.

Żyjąc na świecie, ale nie dla świata,
Wybrałeś drogę pokornej miłości
Wiedząc, że tylko w Bogu jest wesele
I pełnia szczęścia.

Jakże jest trudno wzgardzić zaszczytami
I w głębi serca pozostać ubogim;
Jakże niełatwo wśród młodości pokus
Zachować czystość!

Naucz nas, książę, szukać woli Pana
I czułą matkę znajdować w Maryi;
Ona niech raczy oba twe narody
Ogarnąć płaszczem.

Módl się za nami, święty królewiczu,
Bo chcemy z tobą w niebieskiej ojczyźnie
Pieśnią wdzięczności wielbić Boga w Trójcy
Przez wszystkie wieki.

Amen.